Οι ιδέες έρχονται σπάνια όταν κάθομαι στο γραφείο. Έρχονται στο αυτοκίνητο, στο τρέξιμο ή το βράδυ λίγο πριν κοιμηθώ. Στο αυτοκίνητο και στο τρέξιμο δεν έχω χέρι ελεύθερο, και το βράδυ δεν έχω διάθεση να πληκτρολογήσω μια σκέψη σε μικροσκοπικά πλήκτρα.
Ό,τι δεν καταγράφω αμέσως, χάνεται. Όχι επειδή η ιδέα ήταν κακή, αλλά επειδή δεν βρήκε χώρο. Δεν γράφεται, δεν σκέφτομαι πάνω της περισσότερο, δεν τη συζητώ με κανέναν και δεν υλοποιείται ποτέ.
Τα φωνητικά σημειώματα με βοήθησαν σε αυτό μόνο κατά το ήμισυ. Η σκέψη ήταν αποθηκευμένη, αλλά ως αρχείο ήχου, με το οποίο δεν μπορούσα να συνεχίσω να δουλεύω στο γραφείο. Έτσι τον Αύγουστο του 2026 έφτιαξα τη δική μου εφαρμογή.
Από τότε μιλώ τις ιδέες μου μόλις εμφανιστούν. Το Capture γράφει, και στο γραφείο συνεχίζω να δουλεύω με το κείμενο, αντί να πρέπει να θυμάμαι τη σκέψη. Τώρα κάνω το Capture προσβάσιμο σε όλους όσους έχουν την ίδια εμπειρία.